In zijn eerste langspeler, de laatste productie van de afscheidnemende Dirk Impens, vertelt Dhont het ontroerende verhaal van Lara, een vijftienjarig meisje dat balletschool volgt en een carrière als ballerina ambieert.

Al is een volwaardige vrouw worden - ze werd als jongen geboren - een nog grotere en dwingender droom. Dhont volgt haar persoonlijke, emotionele en fysieke traject op een even tactiele, tedere als genuanceerde manier.

Hoezeer Lara zich ook de gevangene voelt van haar lichaam: de focus ligt niet zozeer op de transgenderthematiek, wel op de universele problemen die de puberteit nu eenmaal met zich meebrengt.

Hoe ze de eerste verliefdheid ervaart, hoe ze omgaat met haar alleenstaande, liefdevolle pa, hoe ze keihard haar best doet op de dansschool, en hoe ze, met minstens evenveel vallen als opstaan, tracht haar eigen identiteit te vormen: Dhont brengt het allemaal even onomwonden als respectvol in beeld, zonder ook maar één valse, sentimentele noot aan te slaan.

Daarvoor kan hij bogen op bijzonder fraai camerawerk van Frank Van den Eede - nu eens ongedwongen, dan weer gestileerd - en vooral: op een cast waar het naturel van af spat.

Met voorop revelatie Victor Polster, zelf een jonge aspirant-danser, die zich de transgenderrol van Lara zowel lichamelijk als psychisch volledig eigen maakt.

Girl is een pracht van een debuut van een Vlaamse regisseur die op jonge leeftijd - Dhont is pas 26 - al getuigt van verbazend veel maturiteit, in die mate zelfs dat hij hier in Cannes net zo goed in de hoofdcompetitie in plaats van in de Un Certain Regard-competitie had kunnen zitten.

Een plié uit respect.