Drie jaar geleden scoorde David Robert Mitchell een even terechte als verrassende indiehorrorhit met It follows, en ook in opvolger Under the Silver Lake bedient hij zich van een archetypisch genre om de videogamegeneratie een desoriënterende spiegel voor te houden. Alleen is dat dit keer de film noir en is de insteek nog ambitieuzer, grilliger en zeg maar gerust geflipter.

Hoe het licht surrealistische, van de popculturele pot gerukte mysterieverhaal precies ineensteekt, laat zich nauwelijks in een paragraaf murwen, maar Mitchell trekt dartel door de droomfabriek die Hollywood heet, en passeert daarbij langs referenties die gaan van Alfred Hitchcocks Rear Widow over Robert Aldrich' Kiss Me Deadly en Robert Altmans The Long Goodbye tot David Lynch' Mulholland Drive.

Dat doet hij in het meanderende, schijnbaar nergens toe leidende spoor van een professionele nietsnut en voyeur die zich tot paranoïde speurder ontpopt (Andrew Garfield), en wie zijn mysteries graag afgerond en opgelost ziet, staat dan ook een frustrerende rit te wachten waarbij de WTF-factor gaandeweg alleen maar aanzwelt.

'Een holle, postmoderne pastiche voor materialistische millennials' zullen sommigen roepen. 'Een heerlijk inventieve, zwierig in beeld gezette en dito gemonteerde head trip over een generatie die speurt naar ersatz-mythologie in gedemythologiseerde tijden', jubelen anderen.

Beide partijen hebben gelijk, maar die laatste toch nét iets meer.