10. Annihilation (Alex Garland)

De adaptatie van het boek van Jeff VanderMeer had alles om de in de cinema te scoren: twee prima hoofdrolspeelsters (Natalie Portman en Jennifer Jason Leigh), visuele pracht, afschrikwekkende horrormomenten en een knappe soundtrack. Helaas vond het testpubliek de ambitieuze productie intellectueel en ingewikkelden ging het hele zaakje straight to Netflix. Los daarvan: topfilm.

9. The Shape of Water (Guillermo del Toro)

Een Gouden Leeuw, dertien Oscarnominaties, waarvan vier verzilverd: wat hebben wij daar nog aan toe te voegen? Dat dit fantasyverhaal even zwierig, geestig, grimmig als kletsnat is? Dat elk shot een plaatje is? Dat Del Toro's passie voor de cinema van weleer zo aandoenlijk is dat we hem zelfs de zakdoekmomenten vergeven? De regisseur vindt het zijn beste film tot nu toe, en hij heeft gelijk.

8. The Post (Steven Spielberg)

Spielbergs klassieke journalistendrama, dat Tom Hanks en Meryl Streep voor het eerst als hoofdrolspelers samenbrengt, is een liefdesbrief aan de vrije pers, maar allerminst een preek. De montage is energiek, het camerawerk gaat vooruit. Even entertainend als leerzaam.

7. Call Me by Your Name (Luca Guadagnino)

In zijn relaas over een lange, hete Italiaanse zomer mijdt Guadagnino het schrale sentiment en omarmt hij zijn tijdelijke minnaars met dezelfde passie als waarmee ze in mekaars armen duiken. Innoverende of pronkerige cinema levert dat niet op, maar deze sensuele pastorale, naar de roman van André Aciman, baadt in bevrijdende sensualiteit en laat de liefde, lust, verwarring en pijn van het doek parelen. De dromerige songs van Sufjan Stevens maken het nog net een graadje warmer.

6. Hereditary (Ari Aster)

Hereditary komt uit op 27 juni en mocht dus nog net mee in het lijstje. Het debuut van Ari Aster is in de VS al weken een hype. De film wordt volop vergeleken met The Exorcist, Psycho en The Shining en wordt hier en daar al met het koosnaampje 'engste film aller tijden' bedacht. Alleen al voor het openingsshot vol bravoure zou u uw angsten moeten overwinnen.

5. A Ciambra (Jonas Carpignano)

In de opvolger van zijn debuutfilm Mediterranea (2015) toont Carpignano vooral schrijnende armoede en een heel klein beetje menselijke warmte. Echo's van het Italiaanse neorealisme weerklinken in zijn door echte zigeuners bevolkte drama over een marginale familie die overleeft van kleine diefstallen, maar het dromerige camerawerk en de vinnige montage actualiseren dit bedwelmende coming-of-ageverhaal en dirigeren het naar een hartverscheurende finale.

4. Foxtrot (Samuel Maoz)

Negen jaar na zijn claustrofobische tankthriller Lebanon doet Samuel Moaz je het angstzweet opnieuw ruiken, dit keer met een drieluik dat zich, met zijn mix van stijlen en toonaarden en zijn ingenieuze puzzelstructuur, laat bekijken als een doordachte, doorleefde allegorie van Israël als staat-in-constante-crisis. Een fascinerende film over Israeli's en Palestijnen, ouders en kinderen, leven en dood, die met scherp op hoofd én hart mikt.

3. The Florida Project (Sean Baker)

Dit levendig portret van wanhopig fladderende paradijsvogels die het hoofd boven water proberen te houden neemt u allerminst bij het handje, hoewel het einde zelfs het hart van de gehardste cynicus in repen zal scheuren. Baker laat zijn recht uit het recessieleven gegrepen anekdotes en vignetten op een knap geritmeerde manier samensmelten, met behulp van een grotendeels onervaren amateurcast, die in al zijn ongekunsteldheid van het scherm spat. Welkom op de onderste etage van de Amerikaanse droom.

2. The Rider (Chloe Zhao)

Verwacht géén dampende machowestern met krakende saloondeuren of bloederige shoot-outs. De Chinees-Amerikaanse regisseur serveert in haar tweede langspeelfilm een teder, authentiek en poëtisch portret van een jongen die man wordt en waarin aards docudrama naadloos overvloeit in visuele poëzie die zelfs Terrence Malick en Wong Kar-Wai tot een lied bij het kampvuur zou verleiden. Een prachtprent over een lonesome cowboy en zijn blues, goed voor prijzen in Cannes en Deauville en een kloeke krop in de keel.

1. Phantom Thread (Paul Thomas Anderson)

Het verhaal over modeontwerper Reynolds Woodcock draagt met zijn grillige meester-en-leerlingrelatie, liefdevolle machtsspelletjes en psychoseksuele ondertoon het kwaliteitslabel van Paul Thomas Anderson. PTA's achtste film is een grandioze liefdesballade en een allegorie over het kunstenaarschap. maar dan wel een waar een donkere, langzaam verstikkende voile over werd gedrapeerd.Daniel Day-Lewis charmeert, intimideert en imponeert in zijn mogelijk laatste rol: een geliefd genie en meester van de goede smaak, maar ook een zelfingenomen teut met moedercomplexen. Een meesterlijke creatie van een filmmaker die zijn metier van naaldje tot draadje beheerst

Ook deze films konden onze recensenten dit voorjaar bekoren:

  • Jusqu'à la garde (Xavier Legrand)
  • Ex Libris (Frederick Wiseman)
  • Three Billboards Outside Ebbing Missouri (Martin McDonagh)
  • God's Own Country (Francis Lee)
  • Der Hauptmann (Robert Schwentke)
  • A Quiet Place (John Krasinski)
  • Rabot (Christina Vandekerckhove)
  • Lean on Pete (Andrew Haigh)
  • The Death of Stalin (Armand Iannucci)
  • A Prayer Before Dawn (Jean-Stéphane Sauvaire)
  • A Ghost Story (David Lowery)
  • Hannah (Andrea Pallaoro)
  • Taipei Story (Edward Yang)